Piyanist (Roman Polanski, 2002)

Polanski'nin Piyanist filmi üzerine: hayatta kalmanın sıradanlığı ve sanatın direnci.

Roman Polanski’nin Piyanist‘i, Holokost sinemasının en soğukkanlı örneklerinden biridir. Wladyslaw Szpilman’ın gerçek hikâyesini anlatırken film, kahramanlık ya da kurtuluş vaadinden bilinçli olarak kaçınır. Szpilman hayatta kalır ama bir direnişçi olduğu için değil, sadece hayatta kaldığı için. Bu, filmin en rahatsız edici ve en dürüst yanıdır.

Polanski’nin kendi çocukluğunun Krakov gettosunda geçtiğini biliriz; belki de bu yüzden film duygu sömürüsüne asla teslim olmaz. Kamera Szpilman’la birlikte pencere ardında bekler, saklanır, izler. Varşova’nın harabeye dönüşü, tek bir insanın perspektifinden, giderek daralan bir dünya olarak yaşanır.

Filmin doruğu, Szpilman’ın Alman subay Hosenfeld’in önünde piyano çaldığı sahnedir. Burada sanat, bir kurtuluş aracı değil, insanın insan kaldığının kanıtıdır. Müzik, yıkımın ortasında, açıklanamaz bir onuru geri çağırır. Piyanist bize kahramanlık masalı anlatmaz; sadece bir insanın, her şeye rağmen, çalmaya devam ettiğini gösterir.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir