Alman Ekspresyonizmi, sinemanın gerçekliği kaydeden bir araçtan çok, iç dünyayı dışa vuran bir dil olabileceğini gösteren ilk büyük akımdır. Dr. Caligari’nin Muayenehanesi (1920) çarpık dekorlarıyla, gölgeleriyle, boyanmış ışıklarıyla dünyayı olduğu gibi değil, kahramanın ruh hali gibi gösterir. Perde, bir pencere değil, bir zihindir.
Birinci Dünya Savaşı sonrası Almanya’sının travması, bu görsel dilin arka planıdır: Yıkım, paranoya, otorite korkusu. Murnau’nun Nosferatu‘su, Lang’ın Metropolis ve M‘si bu estetiği farklı yönlere taşır. Işık ve gölgenin dramatik kullanımı, ekspresyonizmin en kalıcı mirasıdır; çünkü akım siyasi olarak dağıldıktan sonra bile teknik olarak yaşamaya devam etmiştir.
Bu mirasın en ilginç yolculuğu Atlantik’i aşmasıdır. Almanya’dan kaçan yönetmenler Hollywood’a ekspresyonist gölgeleri taşıdı ve film noir doğdu. Böylece bir korku ve suçluluk estetiği, Amerikan suç sinemasının görsel grameri hâline geldi. Ekspresyonizm bugün bir dönem akımı değil, sinemanın kalıcı bir imkânıdır: Dış dünyayı bozarak iç dünyayı görünür kılmak.