Manoel de Oliveira, doksanlı yaşlarında çektiği Eve Dönüyorum ile yaşlılığı, kaybı ve alışkanlığın tesellisini olağanüstü bir dinginlikle anlatır. Yaşlı tiyatro oyuncusu Gilbert Valence, bir kazada ailesini kaybeder; geriye küçük torunu ve sahnedeki rutini kalır. Film, büyük bir trajediyi büyük jestlerle değil, gündelik ayrıntıların sürekliliğiyle taşır.
Oliveira’nın kamerası sabırlıdır. Bir kafede oturan adamın ayakkabılarını uzun uzun izleriz; bu sabır, yaşlı bir adamın zamanı deneyimleme biçimini bize de yaşatır. Sahne ile hayat arasındaki gerilim filmin merkezindedir: Valence rol yapmaya devam eder çünkü rol yapmak, yani bir düzenin içinde kalmak, acının karşısındaki son settir.
Final, bir set terk edişiyle gelir. Yaşlı oyuncu, ilk kez, oyuna devam edemez. Eve Dönüyorum, ölümü göstermeden ölümü anlatan, azla çok şey söyleyen bir başyapıttır — sinemanın olgunluğun diline ne kadar yaklaşabileceğinin kanıtı.