Patrice Chéreau’nun Intimacy‘si, iki yabancının haftada bir buluşup konuşmadan sevişmesini anlatırken, aslında yakınlığın ne kadar zor bir şey olduğunu sorgular. Bedenler kolayca birleşir; asıl mesafe, ruhlar arasındadır.
Film, Londra’nın kirli, gri gerçekçiliği içinde, iki insanın adını bile bilmeden kurduğu bu tuhaf mahremiyeti cesur bir çıplaklıkla gösterir. Ama Chéreau’nun ilgisi teşhircilikte değil; o, arzunun ardındaki yalnızlığı arar. Erkeğin, kadının hayatını gizlice takip etmeye başlamasıyla film, mahremiyetin bir tür saldırganlığa dönüşebileceğini de gösterir.
Intimacy, mutluluğun büyük anlarda değil, yitirdiğimiz küçük şeylerde saklı olduğunu ima eder. İlişki denen o kırılgan yapının, ne kadar temas edersek edelim, hep bir açıklık, bir tamamlanmamışlık taşıdığını hatırlatır.