Çağdaş Uzakdoğu sinemasının iki büyük görsel ustası, Hong Konglu Wong Kar-wai ve Çinli Zhang Yimou, arzuyu ve zamanı birbirinden çok farklı çerçevelerden anlatır. Wong Kar-wai’nin Aşk Zamanı‘nda (In the Mood for Love) aşk, hep bir eşikte, söylenmemiş ve tamamlanmamış olarak kalır; dar koridorlar, yavaş çekimler ve tekrarlayan müzik, bir özlemin ritmini kurar.
Zhang Yimou ise Kırmızı Fener ve Kahraman‘da rengi neredeyse bir karakter hâline getirir. Onun çerçevesinde arzu, bireysel değil, tarih ve iktidarla iç içedir; kırmızının, sarının, yeşilin blokları duyguyu görsel bir mimariye dönüştürür.
İki yönetmen de “an”ın peşindedir: Wong için an, kaçırılan bir bakıştır; Zhang için ise bir jestin, bir kılıç darbesinin donmuş güzelliğidir. Çerçeveleri karşılaştırmak, sinemanın aşkı anlatmak için ne kadar farklı diller icat edebildiğini görmektir.