Kim Ki-duk’un Boş Ev‘i (3-Iron), neredeyse hiç konuşmadan iki karakterin kurduğu bir aşkı ve mülkiyetin, otoritenin görünmez şiddetini anlatır. Genç Tae-suk, boş evlere girip kısa süre orada yaşayan, karşılığında küçük tamirler yapan bir hayalettir. Bir evde şiddet gören Sun-hwa ile karşılaşınca, ikisi sessiz bir kaçışa çıkar.
Filmin dehası, diyalogsuzluğundadır: Otorite —koca, polis, mülk sahibi— hep konuşur, emreder, sahiplenir; âşıklar ise susarak direnir. Boş ev, hem bir özgürlük alanı hem de toplumun sahiplik takıntısının bir eleştirisidir.
Finalde Tae-suk, görünmez olmayı öğrenir; otoritenin gözünden kaçan bir varlığa dönüşür. Kim Ki-duk, mülkiyet ve iktidar ilişkilerini şiirsel bir minimalizmle sorgular. Boş Ev, sessizliğin en gürültülü isyan olabileceğini gösteren zarif bir yapıttır.