Bahman Ghobadi, Kürt sinemasını dünya haritasına yazan yönetmendir. Sarhoş Atlar Zamanı (2000) ve Kaplumbağalar da Uçar (2004) ile İran-Irak sınırındaki hayatı, çocukların gözünden, hem sert hem şiirsel bir dille anlatır. Onun sinemasında coğrafya bir kader gibidir: Dağlar, kar, mayın tarlaları ve sınırlar, karakterlerin hayatını belirleyen görünmez duvarlardır.
Ghobadi’nin en çarpıcı yanı, profesyonel olmayan oyuncularla, gerçek mekânlarda çalışmasıdır. Bu tercih onun filmlerine belgesel bir doku katar; ama Ghobadi asla acıyı estetize etmez, onu sömürmez. Çocuk kahramanları, savaşın ve yoksulluğun içinde bile bir gelecek kurmaya çalışan küçük yetişkinlerdir.
“Mayın tarlasına umut ekmek” ifadesi Ghobadi sinemasının özünü yakalar: Yıkımın tam ortasında, imkânsız görünen bir dayanışma ve süreklilik arayışı. İran sinemasının Kiarostami’yle açtığı yolda, Ghobadi kendi sesini —daha öfkeli, daha sınırda, daha politik bir sesi— bulmuştur.