Krzysztof Kieślowski’nin Üç Renk: Mavi‘si, Fransız bayrağının mavisine karşılık gelen “özgürlük” temasını, en beklenmedik yerden okur: Özgürlük bir kazanım değil, bir kayıp deneyimidir. Bir kazada kocasını ve kızını yitiren Julie, her şeyden —anılardan, bağlardan, hatta müzikten— kurtularak mutlak bir yalnızlığa çekilmeye çalışır. Ama film, bağlardan tümüyle kopmanın da bir tür ölüm olduğunu gösterir.
Müzik, filmin hem konusu hem de dokusudur. Julie’nin (belki de kocasının) bestelediği “Avrupa Birliği” için yazılmış senfoni, bastırılmaya çalışıldıkça geri döner. Zbigniew Preisner’in müziği, karakterin kaçamadığı geçmişin sesidir. Kieślowski, sesi ve sessizliği bir dramaturji aracı olarak kullanır: Julie ne zaman anımsasa, ekran kararır ve müzik yükselir.
Mavi ışık, filmin her yerindedir — bir avizede, bir havuzda, bir şeker kâğıdında. Bu renk, yasın ve arınmanın rengi olur. Mavi, özgürlüğün paradoksunu anlatır: Gerçekten özgür olmak, kopmak değil, yeniden bağlanmayı seçebilmektir.