Aleksandr Sokurov’un Ana ve Oğul‘u (Mat i syn, 1997), ölmekte olan bir annenin son günlerini oğluyla birlikte, neredeyse bir tablo gibi resmeder. Film, olay örgüsünü tümüyle terk eder; geriye kalan, ölümün eşiğindeki bir sevginin sessiz temaşasıdır.
Sokurov, görüntüyü özel merceklerle ve boyanmış camlarla deforme ederek, manzarayı bir Romantik resme —Caspar David Friedrich’in tablolarına— dönüştürür. Doğa, insanın kederine kayıtsız ama aynı zamanda onu kucaklayan bir bütünlük olarak belirir. Anne ile oğul arasındaki her jest, ağırlaşmış bir zamanda, bir dua gibi uzar.
“Hiçlik” burada bir yokluk değil, ölümün karşısındaki o dilsiz kabulleniştir. Ana ve Oğul, kaybı anlatan değil, kaybın sessizliğini yaşatan bir film; sinemanın resim ve şiirle en çok yakınlaştığı anlardan biridir.