Ömer Kavur’un sineması, Türkiye’de “zaman” ve “arayış” temalarını en tutarlı işleyen yapıttır. Onun filmlerinde kahramanlar hep bir şeyin —bir kişinin, bir hatıranın, bir kimliğin— peşindedir; ama arayış, çoğu zaman aranan şeyin bulunamayacağı bir labirente dönüşür.
Anayurt Oteli‘nin kapalı, boğucu mekânından Gizli Yüz‘ün metafizik bilmecesine, Akrebin Yolculuğu‘nun taşra saatçisine kadar Kavur, hep aynı meseleyi farklı yüzlerden ele alır: İnsanın zaman içindeki yitişi.
Kavur’un üslubu ağırbaşlı, ölçülü ve edebîdir; o, hızlı olaylardan çok atmosferi, mekânı ve sessizliği önemser. Türk sinemasının auteur geleneğini kurarken, popüler beğeniye teslim olmadan kendi patikasını açtı. Bugün Türkiye’de sanat sinemasından söz edebiliyorsak, Kavur bu dilin en önemli mimarlarından biridir.