Ömer Kavur, Türk sinemasının en tutarlı auteur’lerinden biridir. Anayurt Oteli (1987) ve Gizli Yüz (1991) ile Türkiye’de bir “kayıp”, “kimlik” ve “zaman” sineması kurmuştur. Kavur’un kahramanları, kendi geçmişlerinin ve mekânların labirentinde yollarını arayan yalnız adamlardır; onun sineması, taşranın ve belleğin metafizik bir okumasıdır.
Anayurt Oteli, Yusuf Atılgan’ın romanından uyarlanır ve Zebercet karakterinin ruhsal çöküşünü klostrofobik bir dille anlatır. Kavur burada, bir otelin dar koridorlarını bir zihnin haritasına dönüştürür. Gizli Yüz ise Orhan Pamuk’un senaryosuyla, fotoğraf, yüz ve arayış temalarını bir bilmeceye dönüştürür.
Kavur’un “yalnızlığı” hem tematik hem de konumsaldır: O, popüler sinema ile festival sineması arasında kendi patikasını açan, ticari akımlara kapılmadan üslubunu koruyan bir yönetmendir. Bugün Türkiye’de auteur sinemasından söz edebiliyorsak, bu yolun taşlarını döşeyenlerden biri Ömer Kavur’dur.