Not: Aşağıdaki söyleşi kurgusaldır. Konuşmacılar gerçek kişiler değil, sinema üzerine düşünmeyi kışkırtmak için yaratılmış hayali karakterlerdir.
Genç sinefil: Bir filmi ikinci kez izlediğimde neden farklı bir film gibi geliyor?
Yaşlı yazar: Çünkü ikinci izlediğin film aynı, ama sen aynı değilsin. Sinema hafızayla çalışır; perdedeki görüntü, senin kendi geçmişinle karışır. Bir film aslında iki kez oynar: Bir kez perdede, bir kez de senin belleğinde.
Genç sinefil: Peki unuttuğumuz filmler? Onlar boşa mı gitti?
Yaşlı yazar: Hiçbir film boşa gitmez. Unuttuğunu sandığın bir sahne, yıllar sonra bir sokakta, bir ışıkta geri döner. Sinema, unutmayı da öğretir bize; neyi taşıyacağımızı, neyi bırakacağımızı. En sevdiğim tanım şudur: Film, karanlıkta gördüğümüz ve aydınlıkta hatırladığımız bir rüyadır.
Genç sinefil: O hâlde iyi bir film nedir?
Yaşlı yazar: Salondan çıktığında bittiğini sandığın, ama aslında seninle birlikte eve gelen film. Yıllarca içinde büyümeye devam eden film. Gerisi eğlencedir; ki o da kıymetlidir.