Michelangelo Antonioni, sinemaya “sıkıntı”yı (l’ennui) ve iletişimsizliği bir konu olarak getiren yönetmendir. Macera (1960), Gece (1961) ve Batan Güneş (1962) üçlemesiyle, modern insanın duygusal çölünü, boşlukları ve sessizlikleri anlatan bir sinema kurdu. Onun filmlerinde olaylar değil, olayların yokluğu anlamlıdır.
Antonioni’nin en radikal buluşu, kayıp bir kişinin peşine düşen bir hikâyeyi (Macera) yarıda bırakıp, arayışın kendisini terk etmesidir. Kaybolan kadın hiç bulunmaz; çünkü Antonioni için asıl kayıp, insanların birbirine dokunamamasıdır. Mimari, boş mekânlar ve manzara, karakterlerin iç boşluğunun dışavurumudur.
Blow-Up (1966) ile görüntünün ve gerçekliğin güvenilirliğini sorgulamış, Zabriskie Point ile Amerikan karşı kültürüne bakmıştır. 2007’de, Ingmar Bergman’la aynı gün hayatını kaybetmesi, sinema tarihinin acı bir tesadüfü oldu. Antonioni’ye veda, modernist sinemanın bir çağına vedadır.