Christoffer Boe’nun Reconstruction‘ı, bir aşk hikâyesini anlatırken sürekli kendi kurmaca doğasını hatırlatır: “Her şey bir kurgu, ama yine de acıtıyor.” Kopenhag’da bir gecede âşık olan Alex, ertesi sabah dünyanın değiştiğini, kimsenin onu tanımadığını fark eder.
Film, gerçeklik ile hafızanın, aşk ile anlatının iç içe geçtiği bir labirenttir. Bir yazarın kurduğu hikâyenin içinde mi yaşıyoruz, yoksa aşk zaten bir tür kurgu mudur? Boe, bu soruyu bir bilmece gibi değil, bir duygu gibi işler.
Biçimsel oyunlarına rağmen film soğuk değildir; tam tersine, kaybın ve belirsizliğin acısını yoğun biçimde hissettirir. Reconstruction, sinemanın kendi yapaylığını itiraf ederken bile gerçek bir duygu uyandırabileceğini kanıtlar: Her şey bir film, ama yine de acıtıyor.