Ingmar Bergman, sinemayı en derin varoluşsal sorularla yüzleşen bir sanata dönüştürdü. İnancın çöküşü, Tanrı’nın sessizliği, ölüm korkusu, evlilik ve yalnızlık — onun filmleri, insan ruhunun en karanlık odalarını, acımasız bir dürüstlükle aydınlatır.
Yedinci Mühür‘ün Ölüm’le satrancından Persona‘nın kimlik erimesine, Kış Işığı‘nın inanç bunalımından Fanny ve Alexander‘ın çocukluk büyüsüne kadar Bergman, kamerayı bir iç dünya aracına çevirdi. Yakın çekimdeki yüz, onun için bir manzaraydı; oyuncularından (Liv Ullmann, Max von Sydow) neredeyse çıplak bir hakikat çıkardı.
Bergman’ın retrospektifleri, hâlâ dünyanın her yerinde salonları doldurur; çünkü sorduğu sorular hiç eskimez. O, sinemanın felsefe ve tiyatroyla, ışık ve sessizlikle en çok yakınlaştığı yerdir. Modern auteur sinemasının kurucu babalarından biridir.