Kim Ki-duk’un Nefes‘i (Breath), idam mahkûmu bir adamla, kocasının ihanetiyle sarsılan bir kadının, konuşmadan kurdukları tuhaf bağı anlatır. Kadın, hapishaneye gidip mahkûmun görüşme odasını mevsimlerle donatır; ölüme yürüyen adama hayatı, dört mevsimi getirir.
Kim Ki-duk’un sineması hep az konuşur, çok gösterir. Nefes‘te de diyalog neredeyse yoktur; iletişim, jestler, şarkılar ve bakışlarla kurulur. Nefes, hem hayatta kalmanın hem de son anın simgesidir: Boğulmak ile yaşamak arasındaki o ince çizgi.
Film, ölüm ile arzuyu, şefkat ile şiddeti Kim Ki-duk’a özgü o rahatsız edici güzellikle buluşturur. “Sussun, biz anlıyoruz” — çünkü onun sinemasında asıl anlam, söylenen değil, sessizce yaşanan şeydedir. Nefes, ölümün eşiğinde bir sevginin sessiz portresidir.