Gus Van Sant’ın Paranoid Park‘ı, kazara bir güvenlik görevlisinin ölümüne neden olan genç bir kaykaycının, suçluluk duygusuyla baş başa kalışını anlatır. Film, olayı doğrusal değil, tıpkı bir ergenin dağınık zihni gibi, parça parça ve tekrarlarla kurar.
Van Sant, “ölüm üçlemesi”nden tanıdığımız o hipnotik, dalgın üslubu burada da kullanır: Ağır çekimler, gündelik anların uzayıp gitmesi, Super 8 dokusundaki kaykay görüntüleri. Ergenliğin o belirsiz, yüzer-gezer hâli, biçimin kendisine sinmiştir.
Kahraman Alex, suçunu kimseye anlatamaz; çünkü onu anlayabilecek bir dil yoktur. Film, suçluluğun içe kapanışını, ergen yalnızlığının o geçirimsiz kabuğunu resmeder. Paranoid Park, bir suç hikâyesi kılığında, büyümenin ve vicdanın sessiz, tekinsiz bir portresini çizer.