Jean Vigo, yirmi dokuz yaşında ölmeden önce yalnızca birkaç film çekti; ama bu kısa yapıt, sinema tarihinin en şiirsel ve en asi köşelerinden biridir. Anarşist bir babanın oğlu olan Vigo, sinemaya hem bir isyan hem de bir lirizm getirdi.
Sıfır Davranış (Zéro de conduite), bir yatılı okuldaki çocuk isyanını anlatırken otoriteye karşı özgürlüğün marşını söyler; ağır çekimde uçuşan yastık tüyleri, sinemanın en özgürleştirici imgelerindendir. Atalante ise bir mavna üzerinde geçen aşk hikâyesini, gerçekle düşü harmanlayan büyülü bir gerçekçilikle anlatır.
Vigo’nun etkisi, ömrüyle ters orantılıdır: Truffaut’dan Fransız Yeni Dalgası’na, oradan bütün özgür ruhlu sinemacılara uzanır. Jean Vigo, sinemanın kurallara değil, tutkuya ve özgürlüğe ait olduğunu kanıtlayan bir efsanedir.