Ulrich Seidl’in Hundstage‘i (Köpek Günleri), Viyana banliyölerinde, yılın en sıcak günlerinde geçen birkaç hikâyeyi acımasız bir gözlemle yan yana koyar. Refah toplumunun cilalı yüzeyinin altındaki yalnızlık, şiddet ve çaresizlik, kavurucu bir sıcakta açığa çıkar.
Seidl’in üslubu, belgesel ile kurmaca arasında gezinir; profesyonel olmayan oyuncular, simetrik ve mesafeli kompozisyonlar, filme klinik bir soğukluk verir. İzlemesi rahatsız edicidir; çünkü Seidl, insanı en savunmasız, en grotesk hâliyle gösterir.
“Köpek günleri”, hem yazın en bunaltıcı dönemine hem de insanların birbirine yaptığı zalimliğe işaret eder. Hundstage, çağdaş Avrupa’nın maddi bolluk içindeki manevi çölünü teşhir eder; konforun ardındaki boşluğa tutulan, acımasız ama dürüst bir aynadır.