İsveçli Roy Andersson’ın İkinci Kattan Şarkılar‘ı, sinemada eşi az bulunur bir biçim icat eder: Sabit kameralı, derinlemesine düzenlenmiş, solgun renkli tablolar. Her sahne tek bir plandır ve bir resim gibi kurulur; karakterler bu grotesk tablonun içinde, modern hayatın anlamsızlığında debelenir.
Film, bir ekonomik ve manevi çöküşün panoramasıdır: İşini kaybedenler, iflas edenler, ne yaptığını bilmeyen bürokratlar, bir kızı kurban etmeye kalkan bir toplum. Andersson, kıyamet gibi bir atmosferi kara mizahla harmanlar; gülerken içimiz ürperir.
“Sevgili olan oturmuş bir insandır” mısrası (César Vallejo’dan) filmin ruhunu özetler: Yenik, yorgun ama hâlâ merhamete muhtaç bir insanlık. İkinci Kattan Şarkılar, biçimsel radikalliğiyle çağdaş sinemanın en özgün ve en karamsar başyapıtlarından biridir.