Yılmaz Güney, Türk sinemasının en etkili ve en tartışmalı figürlerindendir. Popüler bir “çirkin kral” oyuncusu olarak başladığı kariyerini, toplumsal gerçekçi bir yönetmenliğe dönüştürdü. Umut (1970), Türk sinemasında yeni bir gerçekçiliğin miladı sayılır: Yoksulluğu, umutsuzluğu ve sistemin ezdiği bireyi çıplak bir dürüstlükle anlattı.
Hapisteyken senaryolarını yazıp filmlerini dışarıdan yönlendirdi. Yol (1982), hapis izinli beş mahkûmun hikâyesi üzerinden Türkiye’nin toplumsal ve etnik gerçeklerini cesurca resmetti ve Cannes’da Altın Palmiye kazandı — Türk sinemasının bu en büyük uluslararası başarısı.
Sürgünde genç yaşta ölen Güney, sinemayı bir sanat olduğu kadar bir mücadele aracı olarak da gördü. Onun mirası, Türkiye’de ezilenlerin, susturulanların ve yolda olanların sinemasını hâlâ besler. Güney, perdeyi bir vicdan aynasına çeviren bir isyancıydı.