Pier Paolo Pasolini; şair, romancı, düşünür ve yönetmen olarak İtalyan kültürünün en çok yönlü ve en kışkırtıcı figürüydü. Accattone ve Mamma Roma ile Roma’nın yoksul varoşlarını, Aziz Matta’ya Göre İncil ile kutsal metni çıplak bir gerçekçilikle sinemaya taşıdı.
Marksist ve aynı zamanda mistik olan Pasolini, tüketim toplumunu ve burjuvaziyi acımasızca eleştirdi. Alt-proletaryanın, mitolojinin ve bedenin sinemasını kurdu. Salò ise faşizmi, iktidarın bedene uyguladığı en uç şiddet üzerinden anlatan, katlanması güç ama sarsıcı bir son yapıttır.
1975’te vahşice öldürülmesi, İtalya’nın kapanmamış yaralarından biri oldu. Pasolini, sanatı ile hayatını, şiiri ile siyaseti asla ayırmadı. O, sinemayı bir provokasyon, bir vicdan ve bir şiir olarak gören; rahatsız etmekten hiç çekinmeyen bir entelektüeldi.