İkinci Dünya Savaşı’nın yıkıntıları arasında doğan İtalyan Yeni Gerçekçiliği (Neorealismo), sinemayı stüdyodan sokağa çıkardı. Profesyonel olmayan oyuncular, gerçek mekânlar, doğal ışık ve sıradan insanların gündelik dramları; bu akımın manifestosuydu. Sinema, artık kaçış değil, tanıklıktı.
Roberto Rossellini’nin Roma, Açık Şehir‘i, Vittorio De Sica’nın Bisiklet Hırsızları‘sı ve Luchino Visconti’nin La Terra Trema‘sı, yoksulluğu, işsizliği ve savaş sonrası çöküşü çıplak bir dürüstlükle anlattı. Bir çalınan bisiklet, bütün bir toplumsal trajedinin metaforu olabiliyordu.
Neorealizm kısa ömürlü oldu ama etkisi devasadır: Hindistan’da Satyajit Ray’i, İran’da Kiarostami’yi, Türkiye’de Yılmaz Güney’i ve dünyanın her yerinde bağımsız sinemayı besledi. O, sinemanın gerçekliğe ve sıradan insana borçlu olduğu vicdanı hatırlatan bir dönüm noktasıdır.