Mizansen (mise-en-scène), Fransızca “sahneye koyma” anlamına gelir ve sinemada kadrajın içindeki her şeyi kapsar: dekor, ışık, kostüm, oyuncuların konumu, hareket ve kompozisyon. Kurgu kareleri birbirine bağlarken, mizansen tek bir karenin içindeki anlamı kurar.
Bazı kuramcılar (özellikle André Bazin), uzun plan ve derin odak yoluyla kurulan mizanseni, gerçekliğin bütünlüğünü koruduğu için montajdan üstün tuttu. Bir sahnede kamerayı kesmeden, mekânı ve zamanı olduğu gibi bırakmak, seyirciye bakışını kendi seçme özgürlüğü verir. Welles’in derin odağı ya da Ozu’nun sabit kadrajı bu anlayışın örnekleridir.
Mizansen, bir yönetmenin üslubunun en görünür işaretidir: Bir Kubrick simetrisi, bir Wes Anderson kompozisyonu ya da bir Tarkovski manzarası, tek bakışta tanınır. Sinemayı “okumak”, çoğu zaman mizanseni okumakla başlar; çünkü anlam, çerçevenin içine yerleştirilmiş her ayrıntıda gizlidir.