Yeşilçam, 1950’lerden 1980’lere Türk sinemasının kalbi olan, İstanbul’daki bir sokağın adını taşıyan popüler sinema geleneğidir. Sınırlı bütçe, hızlı çekim ve yıldız sistemiyle yılda yüzlerce film üretti; melodramlar, komediler, tarihi maceralar ve “arabesk” dramlarla milyonları salonlara doldurdu.
Yeşilçam çoğu zaman teknik kusurları ve klişeleriyle anılır; ama aynı zamanda bir halkın düşlerini, acılarını ve mizahını yansıtan güçlü bir kültürel aynaydı. Türkan Şoray, Kemal Sunal, Cüneyt Arkın gibi yıldızlar birer efsaneye dönüştü. Sınıf atlama, imkânsız aşk ve namus temaları, toplumun kolektif bilinçaltını taşıyordu.
Televizyonun yükselişi ve ekonomik krizle Yeşilçam çöktü; ama mirası, çağdaş Türk sinemasında ve popüler kültürde hâlâ yaşıyor. Yeşilçam’ı yalnızca “naif” bulmak haksızlık olur; o, bir ulusun kendini anlattığı, sevdiği ve ağladığı devasa bir halk sinemasıydı.