Vittorio De Sica’nın Bisiklet Hırsızları‘sı, İtalyan Yeni Gerçekçiliği’nin en saf ve en dokunaklı örneğidir. Savaş sonrası Roma’da, nihayet bir iş bulan Antonio’nun işi için gerekli bisikleti çalınır; oğluyla birlikte, koca şehirde o bisikleti aramaya koyulur.
Basit gibi görünen bu öykü, aslında bir toplumun çöküşünün ve bir babanın onurunun hikâyesidir. Profesyonel olmayan oyuncular, gerçek sokaklar ve doğal ışık, filme belgesel bir dürüstlük katar. Baba ile oğul arasındaki bağ, yoksulluğun ve çaresizliğin karşısında en dokunaklı direniş noktası olur.
Finalde Antonio’nun kendisinin de bir bisiklet çalmaya kalkışması ve oğlunun gözü önünde küçük düşmesi, sinemanın en yürek burkan anlarından biridir. Bisiklet Hırsızları, sıradan bir adamın trajedisini evrensel bir insanlık dersine dönüştürür; sinemanın vicdanını temsil eder.