Orson Welles’in Yurttaş Kane‘i, çoğu eleştirmen listesinde “tüm zamanların en iyi filmi” olarak anılır — ve bu ün boşuna değildir. Bir gazete patronunun (Charles Foster Kane) ölümünden sonra, son sözü “Rosebud”un anlamını araştıran bir muhabirin peşinden, bir adamın hayatını parçalı ve çok sesli biçimde yeniden kurar.
Film, teknik olarak bir devrimdi: Derin odak sayesinde ön ve arka plan aynı anda net kalır; alçak açılar tavanları gösterir; örtüşen diyaloglar ve zaman atlamaları anlatıyı zenginleştirir. Kane’in yükselişi ve yalnız çöküşü, Amerikan rüyasının hem zaferini hem boşluğunu simgeler.
“Rosebud”un sırrı, sonunda kaybedilen bir çocukluğa, satın alınamayan bir masumiyete işaret eder. Servet, güç ve şöhret; sevgisizliğin boşluğunu dolduramaz. Yurttaş Kane, hem biçimiyle hem de temasıyla sinemanın olgunluğa eriştiği anı temsil eder.